Të lutem babi, thuaj mamit të kthehet!

Admin Anëtarësuar : 16 Mar 2007 Mesazhe : 1068

Të lutem babi, thuaj mamit të kthehet! Shumë vjet kanë kaluar që nga takimi ynë i fundit. Nga ndarja jonë. Shumë gjëra kanë ndryshuar në këto vjet. Unë s'jam më ai që mban mend ti. Djali ynë pas ca javësh mbush gjashtë vjeç. I bukur dhe i zgjuar. Ai s'të njeh ty, ndonëse të ngjan shumë. Pyet vazhdimisht për ty, si ishe ti, a ishe e bukur dhe e mirë…Dhe unë, duke thithur cigaren, i tregoj historinë e një vajzë të bukur që u bë një grua tërheqëse, te një gruaje tërheqëse që u bë nënë, të një nëne që mendjelehtësisht u bë përsëri vajzë…Këtu ai gjithmonë ma ndërpret rrëfimin tim e më pyet : " Pse, babi, a bëhet nëna përsëri vajzë?" dhe më ngul vështrimin e syve të tij të kthjellët. Nuk i përgjigjem pa patur frikë se mos e gënjej. Vrapon gjoja sikur do të largohet nga unë. Bën ca hapa, ndalon, kthehet nga unë dhe më vështron në sy. Edhe ti kështu ikje dikur, të kujtohet? Kur të ngacmoja me ndonjë fjalë, si të doja të të shihja sytë e bukur në çaste zemërimi… Ai kthehet siç ktheheshe ti dikur, më hidhet në qafë e me sytë e përlotur më pyet nëse e kam xhan. E shtërngojë fort në krahët e mi, rrotullohem disa herë me të në duar në mes të rrugës dhe e puth në flokët e butë dukë i pëshpëritur që e dua shumë, shumë, shumë. Ai kënaqet dhe duke më dhënë përsëri dockën vazhdon rrugën krah meje duke u përpjekur t'i bëjë hapat sa të mijtë… Ti nuk e di se c'do të thotë të kesh në krah vazhdimisht në shëtitjet e mbrëmjes një fëmijë kurioz, jo për jashtëtokësorët, por për…nënën e tij të panjohur. Por ndoshta ti e di fort mirë c'do të thotë të mos e kesh pranë atë fëmijë të panjohur, se kur u largove ti nga ai, ai ishte veçse disa muajsh, i pamundur për të të pyetur edhe ty : "Mami, a më ke shumë xhan?"…A e kupton ti katile se c'do të thotë "fëmijë i menduar"? Ti je sekreti i tij, e fshehta e tij brenguese që ai ia tregon veç heshtjes dhe pikëpyetjeve që mbushin parakohe trurin e tij të brishtë… Kurrë nuk të shajë në sytë e fëmijës sonë, ndonëse mund të kisha dhjetra arësye për ta bërë këtë gjë, arësye që s'kanë të bëjnë me mua, por me frutin tonë të mrekullueshme… Cfarë do që të bësh, sido që të sillesh, edhe sikur të martohesh dhe të divorcohesh dhjetë herë ti përsëri do jesh nëna e tij. Nëna me të cilën ai dëshiron të krenohet si të gjithë fëmijët e botës. Ti nuk e njeh botën e një fëmijë, të një fëmijë pa nënë, të një fëmijë që e di që diku larg ka një nënë. Ti s'e kupton se sa e rëndësishme është kjo gjë për fëmijët. E përfytyron dot? Një fëmijë sheh se si vogëlushët e tjerë puthen dhe përkëdhelen nga nënat e tyre që plot dashuri dhe kurreshtje dëgjojnë se si e kanë kaluar paraditen vogëlushët e tyre, ndërkohë që mami i tij s'po vjen akoma... Ti dhe unë jemi pjesë e lotit të tij, e lodrave të tij, e gjumit dhe ëndërrave të tij. Unë me praninë time dhe ti me mungesën tënde. Ai të do në mungesë, të shan në mungesë, të kërkon në mungesë, të harron në mungesë…Ti do ta kuptosh këtë gjë kur një ditë përballë tij do të ndjesh lotët e nxehtë të rrokullisen faqeve të tua, por do jete shume vone. Një herë bëra një shaka idiote me fëmijën tonë. Ndërsa po ecnim rrugës, papritmas ndalova dhe i tregova me gisht një grua që të ngjante ty dhe i thashë atij : "E sheh atë gruan atje? Ajo është mami jot…"Ai vrapoi drejt saj dhe iu hodh pas trupit duke e përfshirë me krahët e tij të vegjël dhe duke fshehur fytyrën pas barkut të saj dhe e pyeti: "Vërtetë je mami im ti?" Gruaja e panjohur i përkëdheli flokët dhe e pyeti "Pse nuk e njeh mamin tënd ti xhan i vogël?"… U kthye te unë i përlotur dhe mu lut :"Të lutem , babi, thuaji mamit të kthehet! Të premtoj që do të qëndroj shumë urtë dhe do sillem mirë!" U përpoqa ta bind që kthimi yt nuk është më në dorën time. As në tënden. U përpoqa t'i shpjegoj që rikthimet e vërteta nuk ekzistojnë. Se kur rikthehesh pak gjëra kanë mbetur ashtu siç ishin në castin e largimit. Se në rikthim mund të gjesh gjëra të reja që ndoshta nuk të pëlqejnë. Se rikthimet ngrihen në bazë të pendimit dhe nëse nesër do të të lindte përsëri nevoja për një ikje tjetër a do kishte vallë vlerë pendimi … Ai sigurisht nuk i kupton të gjitha këto, por sidoqoftë,kupton pjesën më të dhimbshme të ligjëratës sime. Që ti nuk mund të rikthehesh kurrë…A nuk është vërtetë e dhimbshme për një fëmijë që për herë të parë në jetën e tij ai të njihet me konceptin "kurrë" që ka të bëjë me rikthimin e nënës së tij? Pas ndarjes sonë jeta ime vazhdoi rrjedhën e saj të zakonshme, me ditë me diell, me ditë me shi. Nuk e di se c'dyer hap ti tani. Një gjë e di mirë. Pas tyre nuk do të shfaqet kurrë fytyra ime, por hija e saj, siç të shfaqet në gjumin e trazuar pranë atyre që labirinthet e jetës t'i vunë përpara për të ta bërë më të lehtë ikjen drejt një botë tjetër, ku lumturia të shfaqet pas derës së parë, pas të trokiturës së parë, aq lehtë, me krahë fluturash që s'dinë se cfarë kërkojnë…Mos u frikëso nga hija ime. Nuk është flaka e qiririt. Është hija e saj që nuk të djeg, por që si një ëngjëll mbrojtës do të qëndrojë pas të gjitha dyerve që ti të mos humbësh më udhën, ashtu siç humbe udhën tonë të vjetër.

Admin Anëtarësuar : 16 Mar 2007 Mesazhe : 1068

Te filloj kete leter duke shprehur dashurine qe ndjej per Ty, e di se s'do mjaftoje koha per t'a lexuar deri ne fund. Me thua se me kupton, por perseri ndjej nje zbrazetire te sepakuptuares, sepse as une nuk di se cfare fjale te perdor, me cfare shkronja te shkruaj, cfare vargje te thuaj, nuk gjej dot qe ta thuan gjith kete ndjenje te nje dashurie te perkryer, fjala "te dua" sot ka humbur vleren, sepse thuhet pa mos e ndjere, thuhet per t'ia dhene tjetrit ndjenjen se e don, por zemra e thot te kunderten, une sonte s'do e perdor kete fjale, sepse kjo fjale ka vrare shume zemra, shume i ka lene te thyra, dhe do mundohem qe sonte te gjej menyra tjera qe te te jap ndjenjen se nuk te don askush tjeter perpos meje, qe nuk i nevojitesh askujt perpos meje! Me ke munguar shume kohen e fundit, mengjeset kane aguar pa buzeqeshjen tende, pa ndricimin e syve te Tua. Me mungon shume edhe ne keto ore te vona. Pa Ty koha nuk kalon, cdo minut percjell me kujdes e numroj minutat qe na kane mbetur per te aguar nje mengjes serisht prane teje, dhe e ndjej se nuk ka mbetur me shume, shkoi e shumta e pakta mbeti, e une tash shkoj te fje me shpejt qe te kaloje me shpejte kjo kohe, eshte kjo koha e pritjes.

Admin Anëtarësuar : 16 Mar 2007 Mesazhe : 1068

Arsyeja që unë kam jetuar ishe ti. Arsyeja që unë vuaj je ti. “Kujdes në dashuri”, këtë fjalë shpesh e thoje ti. Nuk jam në gjendje që të përulem e as të shkruaj për dashurinë time të madhe por vuajtja, dhe vuajtja u bë forcë fizike, e jo kurrë forcë shpirtërore. Ti je ende shpresa e jetës time, e më shumë se qdo gjë tjetër të dëshiroj në këtë botë. Kujtimet e mira tani më mundojnë, e më mundojnë pa ty. Sa isha I lumtur kur e përjetova përqafimin tënd. Ti më dhurove dashurinë...e unë ende vazhdova me stilin tim të vjetër...Ti bëre shumëqka për mua që të jem i lumtur Ti je kujtesa e veqantë e jetës dhe zemrës time dhe shpresoj e do të luftoj, që të jesh gjithmonë. Tani i kam dy dëshira: t’më kthehesh ose të harroj. Dhe, atëherë le të filloi jeta ime e re, që sot. Nuk dua që dikush t’a shijoi dashurin time të humbur, sepse të dua më shumë se vetveten. E di se ti je e mëshirueshme dhe të lutem, kur unë vdes eja të m’i mbyllësh sytë sepse vetëm atëherë do t’a ndiej veten të gjallë. Në fillim, atëherë kur fillova t’i njoh aftësit e tua, kërkoja forcë që të dashuroj me shpirtë, por kisha frikë, megjithatë ti më ngrite lartë, kërkove këshilla nga unë, qdo ditë më futje në testimin tënd, e unë isha i befasuar me idetë e tua, por nuk e di pse u largove në atë fillim kur të dashurova me tërë qenien time njerëzore, e ti fillove me provokime e keqkuptime vazhdimisht. Më pyetje për aventurat e mia, e unë sot kërkoj nga ti t’i kujtosh ditët e lumtura kur në mes nesh kishte gjithnjë dashuri. Tani jam i mbyllur krejtë në vetmi, këndoj, shkruaj, e kujtoj o shpirtë për ty. E sot në rrugë kur të takoj, bëhesh sikur “nuk të shoh”. A nuk ndien dhimbje për mua që po bredhi rrugëve i vetmuar. Kërkoj shpresë nga Ti ose shpresën dhe jetën të m’a shuash, por PSE? Ti e don shiun, por e dua edhe unë atë ditë me shi...por dua t’a harroj sepse ti më mungon e kujtimi zgjatë gjithmonë dhe rastësisht të kam takuar (internet)...i folëm dy-tri fjalë, ti më përshëndete dhe dhe qe ateher filloi dashuria jone, më bëre të ndiej dridhje të lehta nëpër tërë trupin tim. Kur ti më folje për të ardhmen, në zemrën time ndieja ngrohtësin e flakës që u ndizte, por që shumë shpejtë u shua, atë e ndiej edhe në këtë natë në vetmi që u mundova të harroj me tërë forcën por sikur ti përsëri më pëshpëritje, prit, prit, prit...!!! Të faleminderit për atë gjysmë premtimi...por ku mbeti sot! Të faleminderit për buzëqeshjet e tua, për atë kohë që e kalove me mua, por megjithatë ne kemi mësuar shumë nga njëri-tjetri, por të lutem kujto ato ditë kur e kalonim tërë ditën së bashku. Kujto ato netë kur ne vetmin e netëve të pafunda shkruaja këngë për ty, për ty o engjulli im që të doja dhe më doje. Të dua! Po ti, a më don? Nuk e di? Dua të takoj, t’i shpjegoj të gjitha, por shkon gjatë dhe nuk mundem dhe ndoshta pjesën më kryesore nuk mund t’a them. Ti je e vetmja oazë që theje atë horizont vuajtjesh, ishte ti i vetmi zhgënjim që unë gjeta ngushëllim, e sot po mbizotëron e kaluara jonë, unë nuk mundem të jem i vetpërmbajtur dhe do t’i lejojë vetes t’a thyej kufirin e imagjinuar...dhe aty do t’a gjejë veten. Por më në fund duhet të pajtohem me realitetin sa të hidhur aq edhe të rëndë, edhe pse jemi afër e ndodhemi largë. Ne gusht do te shkojë në Amerikë, nëse deri atëhere nuk ndodhë asgjë që une të ndërroj mendjen, ngase tani jam dëshpruar shumë në këtë jetë, jeta ime pa ty nuk ka vlerë, të lutem mendo edhe njëher për të gjitha dhe besoj që do të kuptosh realitetin, e realiteti është se une të dua me gjith zemër, ti je dashuria e jetës sime, ne jemi të lindur për njëri tjetrin, hapi syte dhe do të shikosh se unë nuk jam I tillë siq mendojn ata njerëz që na kanë ndarë, ta kam dëshmuar këtë në të gjitha mënyrat e mundshme dhe do ta dëshmoj sërish, por ti e di këtë vet më së miri, ti më njeh më së miri në këtë botë, ohh…une mund të të bëj të lumtur në këtë jetë vogëlushe, do të bëjë gjithqka vetëm që ti të jesh e lumtur pranë meje. Do të jem engjulli yt mbrojtës, do të jem heroi yt, do të jem dashuria jote përgjithmon. Do të shkojë ne Amerikë, që të provoj fatin tim, dua që të tejkaloj këtë dëshprim gjigant që më ka kaplur në këtë vend, dua që të arrij diqka në këtë jetë, dhe shpresa e vetme që më mban gjallë ne këtë jetë dhe që më detyron të vazhdojë je ti dashuria ime, do të luftojë për ty përgjithmon, nuk kam frikë as nga vdekja…. Kështu që pa marrë parasysh veprimet e mia une gjithmon e lë dashurinë në një anë dhe jetën e përditshme në anën tjetër, por dashuria është gjithmon në plan të parë. Do të kthehem për ty vogëlushja ime, do të kthehem që të jesh e imja përgjithmon, nëse ende të kujtohet kjo ka qenë ëndrra jonë e përbashkët për të cilën ëndërronim qdo natë, e unë do ta bëjë këtë ëndërr realitet ngase të dua o ylli im. Koha po kalon, e ti ende më mungon, por do të vijë koha jonë, mos ki frikë, ngase dashuria e vërtet gjithmon fiton qdo luftë, dhe gjëja që më mundon më së shumti është që ti je verbuar nga fjalë të njerzve që të folën keq për mua e ato fjalë nuk janë aspak të vërteta dhe unë ta kam dëshmuar këtë. Gjëja qka urrej më së shumti në botë është dyftyrësia, shpifjet e njerzve, gënjeshtra dhe tradhtia. Edhe pse nuk kam besuar kurre se do të më ndodhe por shpifjet ma humbën dashurinë, na ndanë njëher por kjo nuk do të ndodhë më, të betohem, kurrë, dhe ata të cilët I bënë këto herën e parë do të pendohem që kanë lindur. Do të kthehem për ty vogëlushe, kur do të mendosh se është fundi I botës unë do të jem aty për të treguar fillim e lumturisë.

Admin Anëtarësuar : 16 Mar 2007 Mesazhe : 1068

Nuk e kam dit cka eshete dhimbje . Nuk e kam dit qe Dashuria mundet me dhimt aq shum e ka aq fuqi te madhe . Shum persona kan ne jeten time dhe shum i kam lendua ato . Asnjehere me pare nuk e kam kuptu . Kan qene shum te cilet me kan lutur per dashuri,kan qajtun,kan qene te lenduar , por asnjehere nuk e kam ditun se sa shum dashuria dhemb. Nuk jam barazu me fjalet e tyre dhe te lotve , veq pa dije i kam shkelur. Kur me thojshin se ndjejn dhimbje nga mbrendsia e cila dhibmje ngadal po i mbyt un gjithmon kam mendua qe eshte krejt ajo ren dhe Dashuria nuk te dhemb aq shum. E kam ditun qe askush nuk mund te jep krah por asnjehere nuk kam mundur ta kuptoj qe mundesh ta ndjesh at dhimbje. Deri nje dit . Diten kur ti shkove . Ditet e para nuk kam ndjer aq dhimbje se kam pas shpres qe me kthehesh. Kam prit nga dita ne dit e kam besuar qe ke me mu kthye qe gjithmon me ke folur qe me don edhe un te kam besua. Eh nuk e kam mendua qe dashuria jote aq leht ka kalua e me ke harua. Nuk kam mendua qe nje jav e ndarjes ka me prish nje vit qe kemi kalua bashk . Por ty me nuk ishe . Nuk u ktheve dhe nisa ta kuptoj se krejt ka mabruar ne mes nesh. Atehere filloi shum te dhemb . Ndjeja dhimbje te madhe ne gjoks te cilen nuk mundesha me kontolu. Ndjeja nje shprazetin ne mua dhe deshir te flakt e te madhe veq edhe njehere te te shoh edhe pse me nuk jam e jotja. Eh qe tani kam nis te kuptoj krejt ato qe me kan folun qe dnejn dhimbje . Akush nuk mund ta kuptoj deri ati qe ti ndodh. kam ndjer dhimbje qe mbyt krejt ne mua , shbimje qe me qon veq ka vdekja , vdekje e nje trupi te vajze e ciles shpirti i ka vdekun kah moti. A cka eshte ai trup pa shpirt ? E vetmja qe me ndalouna isht dashuria e prinderve te mi e cila un kam qene e vetmja gje ne jeten e tyre e nuk kam mund at me ua mar. Kam qene te rezikoj veten dhe te jetoj ket jete pa ndjenja veq prinderit e mi te jen te gezuar. Kam jetuar ne fer. Secila dit me ka nis me mendime tek ti e ka perfundua ne lot per ty. Kam humbur krejt deshiren per gjithcka ne jet. Kam dalun me shoqeri shum me kan folur qe me gjej ndonje qe mund te me ndihmoj e me te haru , por asnjeri nuk ka mundur te mendoj edhe tek ne mendje nuk mund te jem me ndonje tjeter . Te kam dashur vetem ty e cdo nat jam lutur per kthyerjen tende. Shpresa gjithmon ka qen ne mua shrpresa e cila linde cdo dit, a vdiste cdo mbremje per qe kam ditur qe edhe nje dit kaloi pa ty. Me ka mbetur krejt ajo lidhja me ty , e qeshura jote, buzet tua , duart tua , qe gjithmon me ke be te gezuar . Por kam shku perpara . Deri ne at dite kur te pash ty dhe at tjetren , deri ne diten e marteses . Erdha me te pa edhe pse ka dhimbt qe asnjehere perpara por e durova at dhimbje . Ishe aq i bukur . Shiqova ne ftyren tende duke kerkua shenja te dhimbjeve por nuk i pash . Pash vetem te qeshur qe gruas tende i ndihmoje me dal nga keri . Qe deri tash kuptova qe mes nesh ka mar fund . kuptova qe me kur nuk do te jesh i imi . Ti tani i takon asaj , gruas e cila asnjehere nuk do te mund te te dashuroj siq te dashuroj une. Ne at mbremje krejt bota u bermbys ndjeja qe eshte fundi i botes dhe bi ne grop prej te ciles nuk ka kthim . Edhe vet nuk e kam dit se si e kam perjetu at dit , dhe gjith ditet tjera qe kam mendua ne ty dhe ne gruan tend , duke ditur qe tani asja ja jp krjet mua qe mi more qe un asnjehere me nuk do ti kem. Por ja ende jetoj ende jam ketu , jetoj ne te kaluaren qaj per dashurin e shkruaj per ty ne njerin kush pa drejtesi me denoj me denim me vdekje edhe pse e di qe ti nuk ke me lexu ket leter ketu por ti edhe pse nuk je me mua gjithmon do te jesh ne zemren time .

Admin Anëtarësuar : 16 Mar 2007 Mesazhe : 1068

Ndoshta te kujtohem! Gjithmon kur kaloj kah lumi me kujtohesh ti dhe koha me ty. Me kujtohen ditet e asaj dashurie qe tani ka humbur dhe ka mbetur vetem kujtimi. Ateher ishim te lumtur, ishim shume te lumtur, por kjo nuk zgjati edhe aq shum dhe ti me tradhtove me tjetrin. U ndame! Deri tani e pyesja veten? "Çka kishte aj, qe mua me mungonte?", por nuk e gjeta pergjigjjen. Si duket fati na ndau se ti nuk dije ta çmon dashurine time. U ndame, kurse ti nuk me the as "mir u pafshime" nuk me the as "lamtumir". Ket ma pate borgj, apo jo? Ia pate borgj dashuris ton. Nuk e meritova nje ndarje të tille. Te kame pritur disa dit, disa jav ndoshta edhe disa muaj, por ti qe ke ate krenari aq te madhe nuk u ktheve dot. Tash, tash akoma mendoj ne ty. Ndoshta akoma te dua, por te me kthehesh nuk do te pranoja. Ndoshta jam egoist per veten time, por me merre mendja se nje shanc tjeter nuk e meriton! Mendon se je e bukur, i ke te gjitha, por jo, jo aty ku esht bukuria duhet te jet edhe menquria, e kjo te mungon ty! Ne fillim nuk mundesha te pajtohem me fatin qe u ndam. Mendoja se s`do te mundem te jetoj pa ty, por tani jam mesuar, dhe nga nje her i them vetes se kjo ishte me e mira per mua, se nuk e ke merituar dashurinë time kurr, dhe nuk e meriton te dashuron dikush ashtu si te desha une! Veteme kur te permend dikush emrin tend me dridhet zemra. Kur me vjen ne mend, me vjen te qaj, dhe e pys veten "pse ka te till njerz, nuk din apo nuk duan qe tjetri t`i dashuroj qe tjetrit t´ja kthejn dashurin!? Me thoshte nj i vjeter : "Dashurin duhet ta ruajsh sikur syt. Mund te jet e gjat sa jeta, e embel si mjalti por edhe e rend si vdekja. Kete duhesh ta ruajsh se s`te vje per çdo dit. Kjo te ndodh nje her ne jet, vetem nje her. Esht si jeta, qe nese vdek ke humb, dhe mbetet vetem kujtimi aty!" Dhe tash e kuptoj porosin e tij. E ty, te dhasht Zoti at qe e meriton!!!!